Z pewną regularnością obserwuję, jak pojawia się na różnych forach internetowych temat jogi kundalini oraz energii kundalini. Co jakiś czas pojawiają się osoby, które z uporem maniaka przestrzegają przed praktykowaniem tej formy jogi i ostrzegają przed niebezpieczeństwem tzw. podniesienia kundalini. Tym osobom chciałbym niniejszym opowiedzieć pewne wydarzenie z mojej skromnej, tak zwanej, jogicznej “kariery”.

Kiedyś, mój Mistrz i Nauczyciel tantra jogi, na jednym z warsztatów, zwrócił się do nas, uczniów, z zagadkowym uśmiechem: “Zdradzę wam teraz pewną tajemnicę.” Rzecz jasna, na te słowa wszyscy obecni z podnieceniem pochylili się, w oczekiwaniu na objawienie jakiejś ważnej ezoterycznej prawdy. “Tak na prawdę – kontynuował Mistrz – to nie ma wcale żadnej kundalini.” Taaaaak… pamiętam, że wtedy z wrażenia moja dolna szczęka, tak zresztą jak szczęki wszystkich obecnych, niemal stuknęła o podłogę. I tą historię dedykuję tym wszystkim, którzy wypisują podobne rzeczy na forach. Ale wybacz im, Panie, bo nie wiedzą, co piszą… A pozostałym chciałbym opowiedzieć zupełnie inną historię. Wyobraź sobie, że…

Znajdujesz się w ciemnej, wilgotnej pieczarze. Jest ona jak głęboki, pionowy dół w ziemi. A ty jesteś na samym jej dnie. Siedzisz nago, na kamiennej posadzce. Wokół ciebie panuje tak głęboka ciemność, że nie zobaczyłbyś czubka swojego nosa. Ale ty i tak masz zamknięte oczy.
I siedzisz bez ruchu, w głębokiej, zaklętej ciszy. W tej ciszy wyczuwasz jednak wokół siebie jakiś delikatny ruch. Bardziej wyczuwasz to niż słyszysz, że… jesteś wewnątrz lęgowiska węży. Jadowitych węży. Kłębowiska węży wiją się wszędzie. Na posadzce, na ścianach. Na tobie. Czujesz na nagim ciele chłodny dotyk ich śliskiej skóry. Czujesz, jak pełzną bezgłośnie po twoich piersiach, plecach, ramionach. Jak powolnym ruchem owijają się wokół twoich nóg, rąk, twojej szyi. I ty, w środku tego wszystkiego, sparaliżowany strachem. Boisz się poruszyć, boisz się oddychać, bo wiesz, że każdy najmniejszy ruch grozi ukąszeniem setek węży. Każdy, trochę tylko głębszy oddech oznacza twoją śmierć. A więc trwasz w tej ciszy. Nieporuszony, zastygły, z ledwo wyczuwalnym rytmem oddechu.

Taki sen przyśnił mi się mniej więcej dziesięć lat temu. Było to w okresie, kiedy Neptun dyrekcyjnie pojawił się na moim ascendencie. Sen ten był kluczem do praktyki. Prosty w przekazie, a jednak… praktyka wymaga czasu i cierpliwości. Bo dużo czasu zajęło mi, zanim miałem pierwsze doświadczenia kundalini. Stało się to podczas ćwiczeń oddechowych, ćwiczyłem wtedy intensywnie właśnie tantra jogę. Ale były to trudne i wyczerpujące ćwiczenia. Przynajmniej dla mnie. Czułem ciągle intuicyjnie, że jest inna droga. Że wystarczy do tego unieruchomienie ciała w medytacji. Dlaczego? Bo kiedy zatrzymamy poruszenia ciała, tym samym zatrzymujemy także gonitwę umysłu. I, prędzej czy później, osiągamy stan shunya – stan bez myśli. A kiedy zatrzymamy ciało i zatrzymamy umysł, wtedy… wtedy, skoro my się nie poruszamy, wtedy COŚ się musi poruszyć. Ile potrzeba na to czasu? Po kilku latach doszedłem do wniosku, że ma to jakiś związek z naturalnym cyklem biorytmu u człowieka, który trwa 40-50 minut. Nie pytajcie, jaki, bo nie wiem. Jednak, w rzeczywistości, tyle potrzeba czasu, przynajmniej po jakimś okresie praktyki. Uczestniczyłem w odosobnieniach vipassany, gdzie praktykuje się 60-minutowe medytacje, podczas których nie należy poruszać ciałem i otwierać oczu. Czyżby zbieg okoliczności? W jodze kundalini praktykuje się medytacje o różnym czasie trwania, w tym także także 62-minutowe oraz 2,5-godzinne. Z mojego doświadczenia mogę powiedzieć, że 62-minutowa medytacja działa.

A wracając do wyjściowego tematu, trzeba odróżnić podniesienie energii kundalini, które następuje w wyniku ćwiczeń jogi kundalini od spontanicznych doświadczeń kundalini, które powstają w sposób niekontrolowany i najczęściej spotykają osoby na to zupełnie nieprzygotowane.

W USA jogę praktykuje obecnie 16,5 mln ludzi. Taką informację wyczytałem na stronie internetowej Vanity Fair. Jak to w USA bywa, na wszystkim robi się biznes, więc także joga w tym kraju jest biznesem, wartym miliardy dolarów. Mają tam więc całą gamę technik i szkół jogi. A człowiek z matą do jogi na ulicy jest zjawiskiem normalnym. Jest też tzw. joga korporacyjna – firmy angażują nauczycieli jogi, którzy prowadzą zajęcia z jogi dla pracowników. Są także stacjonarne ośrodki, gdzie można spędzić urlop, odcinając się na chwilę od wyścigu szczurów ćwicząc asany i medytując. Oczywiście, ktoś powie, że nie powinno się robić z jogi biznesu i sposobu na zarabianie pieniędzy. W pewnym sensie mogę się z tym zgodzić, ale… nie do końca. Jeśli za masaż, za lekarza, za fryzjera, czy za każdą inną usługę bierze się pieniądze, to dlaczego nie brać ich za jogę? Zwłaszcza, że dobrodziejstwa dla zdrowia psychicznego i fizycznego człowieka, które wynikają z regularnego praktykowania jogi są bezcenne. A, niestety, bez pieniędzy moda na jogę się nie rozwinie.

Na jogę nigdy nie jest za późno. Znam osoby, które zaczynają praktykę po 60-tce. Sting pisze, że kiedy zaczął praktykę (w wieku 39 lat) nie był w stanie dotknąć palcami podłogi w skłonie do przodu i nie mógł zrobić prostego cyklu powitania słońca, żeby nie sapać jak parowóz. A czy teraz wygląda na 56 lat?

Ja sam zetknąłem się z jogą w wieku 30 lat, czyli jakieś 10 lat temu. Przez ten czas próbowałem chyba prawie wszystkich technik i form jogi. Aktualnie jestem na kursie nauczycielskim jogi kundalini, ponieważ w końcu znalazłem swoją ścieżkę. Czego i innym życzę. Ale dzięki wszystkim swoim doświadczeniom poznałem wielu ludzi ze środowiska związanego z jogą. Znam niektórych nauczycieli jogi, u niektórych sam ćwiczyłem. Znam także niektóre szkoły jogi, zwłaszcza w Warszawie, naprawdę dobre i profesjonalne, które… niestety, czasem zdarza się, że ledwo wiążą koniec z końcem.

Zastanawiam się, w czym tkwi przyczyna, że w upowszechnianiu jogi jesteśmy tak daleko za zachodem? Według danych demograficznych z roku 2003 liczba ludności w USA wynosiła 292 mln, a w Polsce 38. Stąd prosty rachunek, że w naszym kraju rynek potencjalnych „odbiorców” jogi wynosi ponad 2,1 mln. Gdzie oni są?

Miesiąc temu objeździłem sobie stolicę w poszukiwaniu sali na weekendowe warsztaty kundalini jogi. I co się okazało? Że szkoły i przedszkola niechętnie wynajmują sale na jogę. Powodem jest nieoficjalne zarządzenie ministra G.,
że nie wolno im wynajmować sal na zajęcia jogi. Chciałoby się powiedzieć:
bez komentarza. Ale dlaczego mam to zostawić bez komentarza? Może warto jednak o pewnych rzeczach mówić? Bo wydaje mi się, że jest to kwestia świadomości społecznej, po prostu. Że nie tylko gospodarczo, ale także mentalnie jesteśmy daleko w tyle za zachodem. Nie chodzi mi tutaj o krytykę, ale o to, żebyśmy zobaczyli rzeczy takimi, jakimi są, bo inaczej nie mamy szansy na ich zmianę. Wyłoniona w drodze demokratycznych wyborów władza reprezentuje symbolicznie poziom społeczeństwa, które ją wybrało. Pod względem inteligencji, mentalnym, kulturalnym, światopoglądowym, słowem każdym. Oczywistym jest, że każdy z nas, każdy pojedynczy człowiek jest jednostką, indywidualnością, ale jest jednocześnie elementem większej części, która jako zbiór pt. Polacy, ma takie cechy jakie reprezentuje jej władza. Jak to się mówi, musi jeszcze dużo wody w Wiśle upłynąć, żeby w kraju nad nią położonym zmieniło sie na lepsze… Więc może bierzmy sie do roboty!

A tymczasem… w Szwecji zajęcia z jogi kundalini są prowadzone dla posłów w parlamencie.

(fotografia Stinga i jego żony została wzięta ze strony Vanity Fair)

Temat karmy w horoskopie poruszany jest przy różnych okazjach. Mówi się
o planetach karmicznych, o aspektach karmicznych itp. I z namaszczeniem szuka się ich w horoskopie. Sam tak robiłem. Jednak, od pewnego czasu, im dłużej się nad tym zastanawiam, to całe to „szukanie” karmy w horoskopie wydaje mi się trochę absurdalne. Bo, jeśli wziąć pod uwagę istotę karmy,
jako prawa natury – to tak naprawdę cały horoskop i wszystko w nim jest karmiczne. Więc doszukiwanie się karmy w horoskopie nie ma w tym kontekście większego sensu. Dlatego, że CAŁY horoskop jest mapą naszych uwarunkowań karmicznych. Jasne, że jest sobie planeta Saturn, która jest najbardziej kojarzona z karmą. Tradycyjnie mówi się o Nim, że jest Władcą Karmy. Jest tak, dlatego, że Saturn jest planetą, której tranzyty najbardziej nas doświadczają i taką, która tranzytując domy naszego horoskopu urodzeniowego przynosi nowe doświadczenia i rozlicza z tego, czego się nauczyliśmy podczas dotychczasowych lekcji.

Zgodnie z wiedzą otrzymaną od świętych hinduskich riszich i mistrzów duchowych celem naszej wędrówki poprzez odradzanie się w cyklu kolejnych narodzin jest powrót do Źródła. Nie jest to proces łatwy, jako iż ewolucja poprzez cykl kolejnych wcieleń, po to, żeby osiągnąć inkarnację ludzką, zajmuje… bagatela, bo ok. 8,4 mln lat! Warto wiedzieć też to, że nasza dusza SAMA przed ponownym zejściem na Ziemię, wybiera sobie swoje ciało i swoją ścieżkę rozwoju w danym wcieleniu, zgodną z jej indywidualnym złożem karmicznym. Czyli… sami wybieramy sobie swój horoskop. Czasem więc, kiedy tak narzekamy na swoje życie, na kwadratury w horoskopie, na ból istnienia
i tranzyty Saturna powiedzmy sobie: „Widziały gały, co brały?”

Aharat opowiadała mi razu pewnego historię
z pozoru absurdalną. O psie, z którego oczu patrzył na nią człowiek. To znaczy pies patrzył tak, że wydawał się inteligentny i rozumny. Jego zachowania nie przypominały zachowań zwierzęcia, lecz osobnika homo sapiens.
Snuła przypuszczenia, że Azorek był być może w poprzednim wcieleniu człowiekiem, który cofnął się w ewolucji poprzez wcielenia z powrotem do postaci zwierzęcia. Ta psia historia wydaje się absurdalna i nonsensowna. Dla nas. Ale nie dla Hindusa, dla którego reinkarnacja jest pojęciem takim samym, naturalnym i niepodważalnym, jak prawo ciążenia. A o naszym, zachodnim stosunku do prawa karmy i zjawiska reinkarnacji, szczególnie w kontekście astrologii pisałem już kiedyś w artykule Astrologia i Karma na astrolabium. Tamten artykuł napisałem ponad 1,5 roku temu. Zastanawiam się, czy przez ten czas coś się zmieniło w moim stosunku do tego tematu. Zdecydowanie nabrałem przekonania, że bez zrozumienia praw rządzących naturą, a w szczególności prawa karmy i tego jak ono funkcjonuje w naszym życiu trudno jest znaleźć tą właściwą ścieżkę. Nie mówiąc już o prawidłowej interpretacji horoskopu. Jeśli, oczywiście, chcemy złapać byka za rogi, a nie tylko popisywać się trafną prognozą lub mówić klientowi to, czego oczekuje.

Zakończę przypowieścią, którą zasłyszałem ostatnio od joginów ze Słowacji. Razu pewnego… był jogin, który przez wiele lat praktykował jogę i modlitwę, samotnie żyjąc w górskiej jaskini w Himalajach. Po wielu, wielu latach systematycznej praktyki otrzymał nagrodę. Objawił mu się jeden ze słynnych hinduskich riszich – świętych. Jogin nie mógł opanować wzruszenia. Widząc jego oddanie, święty zaproponował, że może za jego pośrednictwem zadać pytanie Bogu. Jogin powiedział: „Zapytaj, ile razy jeszcze będę musiał reinkarnować, zanim osiągnę oświecenie i będę mógł połączyć się z Bogiem”. Minęło… wiele lat, zanim ponownie riszi objawił się joginowi. Na pytanie, czy przynosi odpowiedź, riszi powiedział: „Widzisz to wielkie, rozłożyste drzewo przed jaskinią? Będziesz miał jeszcze tyle inkarnacji, ile jest na nim liści.” Słysząc to jogin z wielką radością padł w pokłonie przed riszim. I w tym momencie osiągnął urzeczywistnienie.

Czasami przyglądam się innym ludziom. I marzy mi się taka sytuacja, że wszyscy bez wyjątku mają świadomość duchową. I myślę, jakie to trudne i jakiej ogromnej pracy potrzeba, żeby zmienić świadomość wszystkich.

Czasami przyglądam się innym ludziom. Mam na myśli osoby tkwiące obiema nogami w materii, niezajmujące się praktyką rozwoju wewnętrznego, albo nieprzywiązujące wagi do duchowej strony życia. Takie osoby, które nie czują, że poza tym, co namacalne, istnieje niewidzialny świat energii. Że nie jesteśmy tylko zbiorem atomów. I myślę sobie, że życie jednak może być proste. Jasne
i czytelne zasady gry. Sprecyzowane potrzeby. Czytelne reguły. Czasem się udaje przeżyć życie długie i szczęśliwe, a czasami nie. Jak w grze – ciągniesz kartę. Czasem wygrywasz, a czasem przegrywasz. Piki, kiery, karo, trefl…
Życie jest jak pudełko czekoladek, nigdy nie wiesz, co ci się trafi. Raz jest dobrze, raz jest cierpienie. Proste. A proste, to znaczy piękne. Nie ma miejsca na pierdoły jak na przykład joga, doskonalenie ciała i umysłu, praktyka wewnętrzna, rozwijanie świadomości, rozwój duchowy… Ezoteryka jest gdzieś z boku, jakby nierealna, bo przecież świat niewidzialny nie istnieje. Czasem tylko, na zakręcie życiowym, dobrze jest zrobić sobie horoskop u astrologa, albo pójść do wróżki na sesję tarota – potem można opowiadać znajomym,
że to niewiarygodne, jak wszystko się sprawdziło. Coś w tym pewnie jest, ale… udajemy, że nie ma.

Do pewnego momentu można udawać. I żyć jak gdyby nigdy nic. Potem dla niektórych z nas przychodzi moment, w którym odkrywamy inny wymiar naszej egzystencji. Jakie to wspaniałe! Chodzimy na jogę do klubu fitness, na jakieś art-of-living od czasu do czasu. Otwieramy się na ten tajemniczy czwarty wymiar. Rozwijamy się! Jaki ten wymiar duchowy jest piękny! Wow! Ale wciąż obowiązują znane nam stare reguły gry.

Przy intensywnym zaangażowaniu w praktykę prędzej, czy później pojawia się jednak niebezpieczeństwo przekroczenia następnej granicy. Przychodzi moment, kiedy stajesz u wrót Cienistej Doliny. I najczęściej w tym momencie dajesz nogę i tyle cię widzieli. Jeśli jednak, z jakiegoś, niezrozumiałego do końca dla siebie powodu, w końcu ją przekroczysz… Wtedy już zmieniają się reguły. I już nie jest tak samo. Teraz bierzesz natychmiast odpowiedzialność za wszystko, co zrobisz. I za wszystko, co zrobiłeś do tej pory. I teraz wiesz, że już za późno, żeby się wycofać. Dlaczego nikt nigdy nie mówi, że rozwój duchowej świadomości nie wygląda tak, jak na kolorowych zdjęciach w czasopismach o jodze? Dlaczego w nich nie piszą o cierpieniu?

Czasami przyglądam się innym ludziom. I zazdroszczę. Wtedy, kiedy wydaje mi się, że już zwyczajnie nie mam siły. I kiedy już za daleko, żeby się wycofać.
W takich momentach zazdroszczę.

I znowu coś z tematyki VIII domu… Wywołany zostałem do przysłowiowej tablicy w Astrolabium, przy okazji komentarza do artykułu naskrobanego przed 1,5 rokiem. No i… przypomniał się temat związany z jogą tantryczną. Temat ten pojawia się jak bumerang, przy okazji różnych towarzyskich spotkań i jest traktowany przez gawiedź z żartobliwym przymrużeniem oka.
Bo niby, jak to tak można, panie, bez wytrysku? Lipa jakaś i żadna frajda! Nareszcie więc, w przypływie chwili, postanowiłem wywiązać się z danej wówczas obietnicy i odsłonić niniejszym rąbka ezoterycznej praktyki. Zwłaszcza, że niektórzy stosują ekwilibrystyczne techniki powstrzymywania wytrysku, polegające na tym, że w… odpowiednim momencie przypominają sobie filmy wojenne, w których ułani szarżują z szablami na czołgi. Takie praktyki mogą, niestety, skutkować nerwicą seksualną, poza tym nie są w 100% skuteczne. W końcu zdarzy się… przeszarżować, a i szabelki szkoda.

Teraz mała dygresja. Kiedy opublikowałem wpis Mój dom nr VIII, wraz z pięknym zdjęciem symbolizującym naturę Skorpiona, otrzymałem kilka postów ze słowami, których nie mogłem nijak znaleźć w oficjalnym słowniku języka polskiego. Zanim więc przejdę do sedna, powinienem tutaj napisać coś mniej więcej takiego: Prezentowane poniżej treści są przeznaczone wyłącznie dla dorosłych czytelników. Jeśli jesteś jeszcze dzieckiem (lub dorosłym, który jeszcze nie dorósł) naciśnij kombinację klawiszy: ctrl+alt+delete.

Umiejętność przedłużania stosunku i wielokrotnego szczytowania polega na tym, żeby w odpowiednim momencie lekko przyhamować podniecenie i, nie dochodząc do ejakulacji, przygotować się do następnego orgazmu. Fala podniecenia nie osiąga wtedy kulminacji, lecz jest jakby porywana przez kolejną, większą falę, która ostatecznie unosi ją jeszcze wyżej. I tak, każda fala jest coraz wyższa. Ostatecznie cała sztuka sprowadza się do chwilowego “postoju”, czyli pogłębienia oddychania i skurczu tzw. mięśnia PC w celu powstrzymania ejakulacji. Nie sama technika jest tutaj najistotniejsza, lecz przełamanie przyzwyczajenia do ejakulacji i pozbycie się błędnego przekonania, że orgazm jest tożsamy z wytryskiem. Jest proste ćwiczenie zalecane przez taoistów oraz w jodze tantrycznej, mające na celu rozwinięcie mięśnia PC oraz innych mięśni związanych z narządami seksualnymi. Jest to, w gruncie rzeczy, ćwiczenie dla leniwych joginów, ponieważ nie wymaga szczególnego samozaparcia, wstawania o 5 rano i skomplikowanych asan. Można ćwiczyć je wielokrotnie w ciągu dnia, za każdym razem, będąc w toalecie. Polega ono na kilkukrotnym zatrzymaniu strumienia moczu w trakcie jego oddawania.

Mój Mistrz, kiedy pierwszy raz w mojej obecności objaśniał to proste ćwiczenie, proponował, żeby w momencie zatrzymania zrobić jeszcze dodatkowo obrót wokół własnej osi. Albo jak najwięcej obrotów i najlepiej na przemian, przez jedno i drugie ramię. Na następnym spotkaniu mieliśmy się chwalić, kto tych obrotów zrobił najwięcej. Ponieważ kiedyś zawsze był ze mnie pilny uczeń i chciałem być we wszystkim najlepszy, to przy pierwszym podejściu próbowałem tych obrotów, a jakże! A potem śmiałem się z dowcipu.