Pozwól, że nauczę cię czegoś o medytacji. Kiedy medytujesz, w całym śmietniku twojej podświadomości zaczyna się kurzyć. Medytacja nie jest przyjemnością. Medytacja nie może być przyjemnością, inaczej nie jest medytacją. Robisz coś innego. Medytacja jest jak sprzątanie domu. Czy kiedy twój odkurzacz pracuje, to czy powiesz, że nie ma hałasu? Nie ma kurzu? Jak to możliwe? Kiedykolwiek chcesz wysprzątać dom, potrzebujesz wywrócić wszystkie rzeczy do góry nogami, a kiedy chcesz oczyścić podświadomość, wtedy musisz znaleźć nie tylko brudy z tego życia, ale z innych i z innych, z innych, z innych, z innych…

Medytacja jest procesem koniecznym. Jest aktem egoizmu, który trzeba zrobić. Co ci to da? Nieprzyjemną pracę. Pracę pełną potu. I teraz, co się dzieje podczas medytacji? Kiedy medytujesz z mantrą Guru, musi być w tym szacunek… musi być w tym cześć. Te dwie rzeczy muszą w tym być. Kiedy siedzisz i medytujesz twój umysł wpada w szał. To jest jak walka wrestling. Daj swojemu życiu szansę. Jedna dziesiąta życia należy do Guru. Nie proszę cię o nic. Nie osądzam cię. Nic ci nie każę. Mówię ci tylko o jednej rzeczy, której się nauczyłem. Guru jest moją gwarancją: bez tej osobistej godziny medytacji nic dobrego w życiu się nie stanie. Coś mi mówiło, że to działa. Ci z was, którzy ofiarują jedną dziesiątą swojego życia Guru z miłością i oddaniem, otrzymają jego wsparcie. Wsparcie dla ciebie. Ale ci, którzy są w połowie swojej drogi powinni podjąć dzisiaj decyzję. Zróbmy to przez 40 dni. Jeśli wtedy nie będzie ci to pasować, to zostawisz to. Tak się zaczyna. Celem medytacji jest powodzenie teraz i odtąd na zawsze!

(Na podstawie: Yogi Bhajan).

Uwielbiam pełnie Księżyca. Nie wiem, jak to nazwać, ale… „czuć” ją w powietrzu. Nasz ziemski mały kosmos ma wtedy inne wibracje. Inaczej pachnie. I wczoraj rano właśnie była pełnia. Księżyc w fazie Barana.

Dzień miałem zupełnie niezaplanowany, ale wbrew oczekiwaniom na spokojną sobotę potoczył się iście marsowo. Rano, jak zwykle półtorej godziny jogi. Nazwijmy to powitaniem Księżyca. Potem dwa telefony. Za oknem słoneczko świeci… Czyli… szybka decyzja… ściągam rower ze ściany, pakuję plecak… Zbiegamy ze schodów (tzn. ja i rower)… Jadę… pyk przerzutka… pyk jeszcze raz… Cudna pogoda… Skrzyżowanie… zielone… nie, już czerwone… ale jadę… Uniosłem się z siodełka żeby silniej nacisnąć na pedały… Bum!

Muszę wyjaśnić, że ulica po drugiej stronie jest jednokierunkowa, a więc po przejechaniu skrzyżowania, żeby nie jechać pod prąd, zwykle wjeżdżam na przejściu na pieszych na chodnik. Nie jest to żaden skomplikowany manewr, który wymaga od obsługującego rower szczególnych umiejętności. Ale tym razem zupełnie mi nie wyszedł. Przednie koło ustawiło się w poprzek, a rower i ja zatrzymaliśmy się w sposób kaskaderski na słupie sygnalizacji świetlnej. Grupka ludzi na przystanku autobusowym musiała mieć niezły ubaw. Spojrzałem najpierw na rower, potem na siebie, uff żyjemy! Potem na w/w słup, gdzie oczom moim ukazał się znak zakazu wjazdu. No tak, Tomasz, pełnia wypada w twoim trzecim domu. A więc sprawy związane z komunikacją. Nie łam przepisów drogowych, bo kara za to jest nieuchronna.

Dalej pojechałem już uzbrojony w większą świadomość sił rządzących naturą. Dzień minął szybko i intensywnie. Sesja jogi. Wizyta w pracy, gdzie przez 2 godziny uporałem się z raportem, który rzeźbiłem wcześniej przez parę dni. Potem z kumplem na ściankę wspinaczkową (trochę naciągnąłem ścięgna w palcu na jakimś chwycie). Potem z drugim kumplem objazd Warszawy na rowerach. Do domu wróciłem o północy i padłem zmęczony jak ścięty kwiat. I niech mi ktoś powie, że to nie była pełnia w Baranie!