Od kilku dni zrobiło się bardzo rybio. Mieliśmy aż cztery planety w znaku Ryb. Wejście Słońca tudzież, poprzedziła koniunkcja z Księżycem w Wodniku, a więc uranowa energia zdecydowanie popycha ku zmianom. Podczas nowiu na horyzoncie wschodził dla Warszawy znak Panny, co oznacza, że ten miesiąc księżycowy, to może być dobry czas na porządki. Porządki w każdej dziedzinie. Nie tylko w szafie. A szczególnie, że władca Panny, Merkury, zaczął retrogradować w znaku Ryb.

Retrogradacją nazywamy tzw. pozorny ruch wsteczny planety. Co to znaczy?
Z technicznego punktu widzenia, planety nie poruszają się przecież “do tyłu”. Zjawisko to można porównać do sytuacji, jak prowadząc samochód zatrzymujesz się na czerwonym świetle i kiedy samochód przed tobą nagle rusza masz wrażenie, jakby to twój samochód się cofał.

Co więc z naszym Merkurym? Rzymski Merkury, grecki Hermes, a w egipskiej mitologii Toth, był posłańcem bogów, patronem pasterzy, podróżników, sprzedawców, mówców, poetów i literatów, atletów, złodziei, znany ze sprytu i przebiegłości. Był bardzo pracowitym i wszechstronnym bogiem, a pomagały mu w tym czapka i sandały ze skrzydełkami, dzięki którym unosił się nad ziemią.

Kiedy Merkury retrograduje możemy mieć jednak pewien kłopot z wprowadzaniem nowych porządków lub planów. Mamy bowiem skłonność do robienia porządków, które przynoszą w efekcie bałagan. Jeśli, na przykład, jesteśmy szefem biura i wprowadzamy nowe zarządzenia dla pracowników, może okazać się, że przyniosą one zamieszanie zamiast racjonalizującego efektu. Trzeba więc być przy tym szczególnie ostrożnym. Do 9 marca, kiedy to Merkury wychodzi z retrogradacji.

Pozytywną rzeczą jednak przy retrogradacji Merkurego jest możliwość zajęcia się w końcu sprawami, które nam nie wyszły w przeszłości – rzeczami, które zrobiliśmy źle, lub których nie uporządkowaliśmy. A wiec, może być to dobry okres do nadrobienia zaległości.

Ryby to znak wodny, dlatego wiele może emocji wypłynąć na powierzchnię. Niektórzy mogą mieć sny, albo wizje. Jest to także miesiąc nauki, kreatywności, podróży, a być może także… ślubów. Taka sobie romansowo-praktyczna kombinacja w tym miesiącu.

Proponuję też wszystkim dużo aktywności towarzyskiej – po pierwsze to nigdy nie zaszkodzi (przy okazji będziemy mogli odrobić zaległości w kontaktach z ludźmi), a po drugie… unikniemy popadania w depresję i użalania się nad sobą (co bywa negatywną stroną Ryb).

Saturn ponownie zbliżył się do opozycji z Neptunem. Dokładny aspekt utworzy 28 lutego podczas ruchu wstecznego, a potem dopiero… aż 6 czerwca, po wyściu z rertrogradacji. I co z tego dla nas wynika? A to, że przepychanki odurzonych władzą wybrańców narodu potrwają, niestety, przynajmniej do końca czerwca. Kogo zatem nie kręcą, odbywające się – za nasze pieniądze – skandale z udziałem 400 mitomanów z ulicy (nomen-omen) Wiejskiej, niech raczej ten czas potraktuje jako okazję do introspekcji. I jeśli nie na pracę wewnętrzną, to niech poświęci go na refleksję i zebranie sił.

Wczoraj ktoś ze znajomych mi powiedział: “Tomasz, zrób mi wreszcie ten horoskop, bo wiesz… jestem w takim momencie, że zastanawiam się nad tym, że… ja nie mam żadnych problemów.” Ktoś inny, także wczoraj, pisze mi, że przeżywa ból istnienia, że miota się i nie wie dokąd dalej. Jak widać, każdy z nas jest w swoim, należnym mu podług zasług miejscu w szeregu. Ten szereg nie ma miejsc lepszych lub gorszych. Tak myślę. Że do mety można dotrzeć z każdej pozycji startowej. Trzeba tylko swoją pozycję znać. Skonfrontować nasze marzenia z rzeczywistością. Teraz, przy opozycji Saturn – Neptun, jest na to dobry czas. Bo, żeby dobiec, trzeba wiedzieć skąd się biegnie.

Słuchy zewsząd mnie dochodzą i jęki rozpaczy, że już od miesiąca Astrologus zapadł w sen zimowy. No cóż, jak pisałem, tranzytujący Saturn po raz koleiny wielkimi krokami retrograduje w stronę mojego natalnego Słońca. A że przy takim tranzycie pewna niemoc twórcza jest regułą, przeto i cisza na stronie zapadła. Jest czas aktywności. Jest także czas, który trzeba przeczekać, w myśl złotej zasady „mniej słów – mniej kłopotów.” Dla wiernych jednak czytelników zamieszczam coś na osłodę w momentach trudnych tranzytów i progresji. Przepis ten dedykuję zwłaszcza Bogusiowi, który słonecznym Strzelcem będąc, przez tranzyt Plutona gnany, przemierza trzy razy w miesiącu trasę Polska – Irlandia, przytrzymując się kierownicy ciężarówki.

Tiramisu (wł. tirarse sù – ocknij się, przebudź się, ale też tirami sù poderwij mnie) to deser, który “stawia na nogi umarłego”. Tradycyjnie tiramisu spożywa się we Włoszech na drugie śniadanie – zwłaszcza w upalne dni. Niektórzy twierdzą, że oprócz zdolności “stawiania umarłego na nogi” deser ten posiada też pewne własności afrodyzjaku, czego jednak nikt jak dotąd naukowo nie dowiódł. Faktem jest jednak, że dzięki dwuznaczności nazwy, jest on często żartobliwym wstępem do flirtu i nadaje spotkaniom nutkę erotyzmu.

Sam jeszcze nie wypróbowałem poniższego przepisu, ale ponieważ Ania M. ma bardzo ładnie aspektowaną Wenus w Bliźniętach w VII domu, to myślę, że możemy na niej spokojnie polegać.

Składniki: 2 opakowania serka Mascarpone po 250 g, 5 jajek (sparzyć, uwaga, bo pękają!), 4 łyżki stołowe cukru, kakao, sól do piany, orzeszki arachidowe posiekane (na wierzch), likier amaretto, 2 łyżki stołowe kawy, 300g biszkoptów podłużnych (2 opakowania po 140 gram).

Przygotowanie:
- zaparzyć kawę – 1,5 szklanki na te 2 łyżki – zaczekać, aż ostygnie, dodać alkohol wg uznania (czyli „na oko” i próbować – w miseczce),
- ubić pianę na sztywno z białek (przed ubiciem dodać szczyptę soli), potem dodać łyżkę cukru i ubijać dalej jeszcze 2 minuty),
- ze wszystkich żółtek i reszty cukru (3 łyżki) robimy kogel-mogel,
- do kogla-mogla dodajemy serek i powoli mieszamy, potem coraz szybciej, aż utworzy się jednolita masa,
- dodajemy teraz pianę i mieszamy – wychodzi ładna kremowa masa.

Finał: Tiramisu robimy w szklaneczkach do whisky (wychodzi ok. 10-12 szklaneczek). Moczymy biszkopty w kawie, kładziemy na spód szklanki warstwę biszkoptów zalewamy masą tiramisu, potem sypiemy kakao, potem znowu biszkopty i masa, i kakao. I tak do skutku. A na wierzchu można orzechami posypać. Wstawiamy do lodówki, żeby doszło przez noc.

Mniam!