ASTROLOGUS.PL: Horoskopy i astrologia – znaki zodiaku i prognozy. Horoskopy » 2007

Archiwum z miesiąca: Maj 2007

Neptun w retrogradacji

20 maja 2007

W kwietniu pisałem o retrogradacji Saturna. I teraz znowu kolejna planeta, Neptun, 25 maja zatrzymuje się, żeby przejść do ruchu wstecznego. Ponieważ Neptun jest zarówno mistyczny jak również, hm… mówiąc delikatnie, oderwany od rzeczywistości, okres jego retrogradacji, który potrwa do końca października daje nam możliwość większej refleksji. Stwarza okazję do tego, żeby bardziej zwrócić się w stronę naszego świata wewnętrznego, a być może także lepiej rozpoznać duchową część siebie. Poza tym, pamiętajmy, że Neptun to także mistrz kamuflażu, a przy ruchu wstecznym możemy się spodziewać np. tego, że nasze kłamstewka wyjdą na jaw. Bo Pinokio dopiero teraz ma okazję spojrzeć w lusterko. Neptun horoskopy astrologia retrogradacja

Ktoś zapyta, dlaczego akurat teraz mamy zwracać uwagę na Neptuna? Planeta ta przecież retrograduje cyklicznie, pół roku, powiedziałbym, błądzi do przodu, pół roku znajduje się w retrogradacji. A przecież nasze życie także rozwija się cyklicznie, zgodnie
z rytmem przyrody, planet, kosmosu. Warto mieć świadomość takich cykli.
I świadomie przez nie przechodzić.
Jest to na pewno bardziej wyraźne dla tych osób, u których aktualny tranzyt Neptuna dotyka planet osobistych lub innych ważnych punktów horoskopu urodzeniowego. Wtedy taki tranzyt jest po prostu bardziej zauważalny. Ale, niestety, najczęściej nie podczas ruchu prostego, tylko właśnie podczas retrogradacji. Podczas ruchu prostego mamy wtedy najczęściej neptunowe klapki na oczach i zachowujemy się jak pijane dzieci we mgle. Podejmujemy ważne życiowe decyzje i działania, które potem okazują się zupełną porażką. Tak właśnie, podczas tranzytu Neptuna, szczególnie przy ostrych aspektach, nierzadko potrafimy zupełnie spieprzyć sobie życie w dziedzinie, której dotyka. Potem, przy ruchu wstecznym nagle, zdziwieni, budzimy się z ręką w nocniku. To przebudzenie jest także częścią cyklu. I wliczone jest w koszty osobistej transformacji.

Obecna retrogradacja Neptuna jest także znacząca z innego względu. Pod koniec czerwca Neptun będzie miał okazję po raz trzeci i ostatni pomachać Saturnowi z opozycji. Nadszedł czas zadośćuczynienia za przeszłe czyny. Zwróćmy uwagę w tym okresie na to, co się będzie działo w kraju i na świecie. Może być ciekawie.

Kategoria: Astrologia | Komentarzy: (11)

Nie wierzę w astrologię!

8 maja 2007

Nie wierzę w astrologię, bo jestem spod znaku Ryb,
a Ryby nie wierzą w astrologię.
(Albert Einstein)

Oświadczam, że nie wierzę w astrologię! Chociaż zafascynowany tą królewską dziedziną wiedzy, bywa, że siedzę po nocach nad horoskopami. Kiedy rozmawiam ze znajomymi spoza kręgu astrologicznych maniaków (tak, tak, to dziwne, ale mam jeszcze kilkoro takich znajomych) albo kiedy poznaję kogoś i pojawia się informacja o tym, że zajmuję się astrologią, od razu pada deklaracja “za” lub “przeciw” astrologii. I z reguły nikt nie dopuszcza tutaj żadnego kompromisu. Ludzie dzielą sie pod tym względem na dwa skrajne obozy. Na tych, którzy “wierzą” w astrologię i na tych, którzy w nią “nie wierzą”. Chociaż mam wrażenie, że tak na prawdę ta “niewierząca” grupa jest w zdecydowanej, ale to znacznie zdecydowanej mniejszości. Skąd taki wniosek? A stąd, że mimo nawet deklarowania braku “wiary” w astrologię, prawie każda z takich osób chce, żeby zajrzeć w jej horoskop. Poza tym, przynajmniej statystycznie, jesteśmy – my Polacy – społeczeństwem bardzo religijnym. Przyzwyczailiśmy się podchodzić do rzeczywistości w kategoriach wiary badź jej braku. Według mnie ta postawa wykracza poza religię i przekłada się na ocenę rzeczywistości jako takiej. Obiektywna weryfikacja rzeczywistości i jej zjawisk jest wyparta przez podejście emocjonalne. Bierzemy zjawiska otaczającego nas świata na tzw. wiarę. Wierzymy w reklamy – albo nie wierzymy. Wierzymy w to co mówią w TV lub nie. A z reguły wierzymy we wszystko, co nam wciskają. Albo w polityków – wierzymy w nich lub nie. Nie jest dla nas ważne czy nas oszukują, czy sa kompetentni, wykształceni, itp. Liczy się tutaj subiektywna, emocjonalna ocena, oparta na nie popartej niczym konkretnym “wierze”. (A przecież mama uczyła w dzieciństwie, żeby nie wierzyć obcym!) To samo dotyczy podejścia do astrologii. Nic tu nie da wiara lub jej brak. Astrologia jest to z jednej strony nauka, a z drugiej sztuka. Czyli – potrzebna jest do niej znajomość konkretnego warsztatu, wiedza i doświadczenie, a oprócz tego – odrobina talentu. Leon Zawadzki kiedyś powiedział, że astrolog zaczyna się dopiero od tysiąca własnoręcznie obliczonych i opracowanych horoskopów. Zaś Leszek Szuman, legenda polskiej astrologii, na pytania o wiarę w astrologię odpowiadał w taki sposób: “Wierzyć można w życie pozagrobowe, a na astrologii trzeba się znać”. A wiec błagam, nie wierzcie w astrologię!

Kategoria: Astrologia | Komentarzy: (0)

Przystanek Saturn

6 maja 2007

Czasami przyglądam się innym ludziom. I marzy mi się taka sytuacja, że wszyscy bez wyjątku mają świadomość duchową. I myślę, jakie to trudne i jakiej ogromnej pracy potrzeba, żeby zmienić świadomość wszystkich.

Czasami przyglądam się innym ludziom. Mam na myśli osoby tkwiące obiema nogami w materii, niezajmujące się praktyką rozwoju wewnętrznego, albo nieprzywiązujące wagi do duchowej strony życia. Takie osoby, które nie czują, że poza tym, co namacalne, istnieje niewidzialny świat energii. Że nie jesteśmy tylko zbiorem atomów. I myślę sobie, że życie jednak może być proste. Jasne
i czytelne zasady gry. Sprecyzowane potrzeby. Czytelne reguły. Czasem się udaje przeżyć życie długie i szczęśliwe, a czasami nie. Jak w grze – ciągniesz kartę. Czasem wygrywasz, a czasem przegrywasz. Piki, kiery, karo, trefl…
Życie jest jak pudełko czekoladek, nigdy nie wiesz, co ci się trafi. Raz jest dobrze, raz jest cierpienie. Proste. A proste, to znaczy piękne. Nie ma miejsca na pierdoły jak na przykład joga, doskonalenie ciała i umysłu, praktyka wewnętrzna, rozwijanie świadomości, rozwój duchowy… Ezoteryka jest gdzieś z boku, jakby nierealna, bo przecież świat niewidzialny nie istnieje. Czasem tylko, na zakręcie życiowym, dobrze jest zrobić sobie horoskop u astrologa, albo pójść do wróżki na sesję tarota – potem można opowiadać znajomym,
że to niewiarygodne, jak wszystko się sprawdziło. Coś w tym pewnie jest, ale… udajemy, że nie ma.

Do pewnego momentu można udawać. I żyć jak gdyby nigdy nic. Potem dla niektórych z nas przychodzi moment, w którym odkrywamy inny wymiar naszej egzystencji. Jakie to wspaniałe! Chodzimy na jogę do klubu fitness, na jakieś art-of-living od czasu do czasu. Otwieramy się na ten tajemniczy czwarty wymiar. Rozwijamy się! Jaki ten wymiar duchowy jest piękny! Wow! Ale wciąż obowiązują znane nam stare reguły gry.

Przy intensywnym zaangażowaniu w praktykę prędzej, czy później pojawia się jednak niebezpieczeństwo przekroczenia następnej granicy. Przychodzi moment, kiedy stajesz u wrót Cienistej Doliny. I najczęściej w tym momencie dajesz nogę i tyle cię widzieli. Jeśli jednak, z jakiegoś, niezrozumiałego do końca dla siebie powodu, w końcu ją przekroczysz… Wtedy już zmieniają się reguły. I już nie jest tak samo. Teraz bierzesz natychmiast odpowiedzialność za wszystko, co zrobisz. I za wszystko, co zrobiłeś do tej pory. I teraz wiesz, że już za późno, żeby się wycofać. Dlaczego nikt nigdy nie mówi, że rozwój duchowej świadomości nie wygląda tak, jak na kolorowych zdjęciach w czasopismach o jodze? Dlaczego w nich nie piszą o cierpieniu?

Czasami przyglądam się innym ludziom. I zazdroszczę. Wtedy, kiedy wydaje mi się, że już zwyczajnie nie mam siły. I kiedy już za daleko, żeby się wycofać.
W takich momentach zazdroszczę.

Kategoria: Joga | Komentarzy: (8)