Astrologia jest jak wizyta w operze. Jest misją i podróżą duchową. Jest modlitwą
i hołdem dla tajemnicy istnienia. W moim hołdzie dla tradycji pochylam się z pokorą i w skupieniu te kilka słów poświęcam.

Babilonia – kolebka astrologii – była starożytnym królestwem w okresie od XIX do VI wieku p.n.e. Największy rozwój mocarstwa nastąpił w VII i VI wieku p.n.e., za panowania Nabuchodonozora II. Za jego także rządów swoją świetność osiągnęła stolica – Babilon. Był on gwarną, milionową metropolią, otoczoną podwójnym pasem murów obronnych, które były tak grube, że można było po nich jeździć czterokonnym zaprzęgiem. Bezpieczeństwa miasta pilnowało ponad sześćset wież obronnych. Babilon miał ponad pięćdziesiąt świątyń. Najważniejszą była świątynia boga Marduka. W jej pobliżu wznosił się zikkurat, czyli słynna Wieża Babel. Architektura budowana była z palonej cegły, a dodatkowo stosowano technikę wykładania ścian budowli wielokolorowymi cegłami glazurowanymi, co powodowało, że lśniły one słońcu i robiły na przybyszach niesamowite wrażenie. Pośrodku miasta znajdowały się tzw. wiszące ogrody, zbudowane przez Nabuchodonozora dla żony, Semiramidy. Dachy pałacowe, na których zasadzono rośliny, składały się z ponad 100 tarasów zbudowanych jeden nad drugim i wypełnionych taką ilością ziemi, że rosły na nich drzewa. Zwisające pnącza zakrywały krawędzie tarasów, co sprawiało wrażenie, że piękne rośliny zawieszone są w powietrzu, dlatego były zwane wiszącymi ogrodami. Do ich nawadniania używano wody z rzeki Eufrat, którą dostarczano na poszczególne poziomy za pomocą sieci wodociągowych. Były tam źródełka, wodospady i baseniki, w których pływały kaczki, skakały żaby, latały pszczoły i motyle. Kiedy Babilon prażył się w słońcu, to w ogrodzie Semiramidy kwitły kwiatki. Ten kontrast spowodował, że ogrody Semiramidy zostały nazwane przez Greków jednym z siedmiu cudów świata.

Według światopoglądu mieszkańców Babilonu wszystkie rzeczy na świecie to następstwo woli boskiej. Życie, zdrowie, choroba zależeć miały od bogów, sił nadprzyrodzonych, stanu gwiazd. Wszystko, co się dzieje było już z góry wyznaczone przez wolę boską. A ponieważ każda rzecz na ziemi ma swój odpowiednik na niebie, dlatego niebo z gwiazdami jest wielką księgą, w której zapisane są losy świata ziemskiego. I w ten sposób narodziła się… astrologia, która została podniesiona do poziomu religii. Astrologami w Babilonie byli kapłani religijni, którzy zajmowali się obliczaniem horoskopów. Była więc to wiedza ezoteryczna przekazywana z nauczyciela na ucznia. Ponieważ Babilonia przetrwała, z różnymi zawirowaniami, ponad 1300 lat (!), co rzadko się, niestety zdarza w historii, wiedza ta była intensywnie badana i rozwijana.

Kapłanom-astrologom starożytnego Babilonu zawdzięczamy podstawy nowożytnej astrologii. To oni wyodrębnili i nazwali gwiazdozbiory, a także wprowadzili zodiak, zarówno jako zbiór konstelacji, jak i koło, będące podstawą ekliptycznego układu współrzędnych na sferze niebieskiej.
Z tamtejszej tradycji obliczeniowej wziął się stopień – jako podstawowa jednostka miary kątowej – oraz system sześćdziesiętny. Poza tekstami bogatymi w informacje o obserwowanych zjawiskach astronomicznych, jak np. lista zaćmień sięgająca połowy VIII w. p.n.e. (wcześniej pisałem o tym w tekście o cyklach saros), astrologia babilońska pozostawiła dokładnie wyznaczone fundamentalne parametry, takie jak miesiąc synodyczny, rok zwrotnikowy, i stosunki między okresami obiegu planet. Około 500 r. p.n.e. pojawiły się modele matematyczne, które umożliwiały obliczanie – na podstawie opracowanych algorytmów i przy użyciu kilku wyznaczonych parametrów – czasu występowania ważnych zjawisk: nowiu i pełni Księżyca, zaćmień, okresów widoczności planet, ich opozycji i stanowisk.

Od 16-go czerwca zostanie w Warszawie zamknięty do remontu most Poniatowskiego, co będzie niewątpliwie przyczyną utrudnień komunikacyjnych w mieście. No i teraz niech ktoś mi powie, czy to, że nasz mały psikus i oszust, Merkury, właśnie tego dnia włącza wsteczny bieg to przypadek?

Nie wiem, co ja się tak ostatnio uwziąłem na retrogradację planet, no ale, co poradzić? Prawo serii. A w kwestii Merkurego, to ostatnio przeczytałem gdzieś w necie dobre porównanie dotyczące retrogradacji tej planety. Ktoś napisał, że dobrze tutaj pasuje prawo Murphy’ego: „Jeśli coś ma pójść źle, to na pewno pójdzie źle.” Możemy się w związku z tym spodziewać, że dziedziny związane z Merkurym, czyli biznes, podróże, wszelka komunikacja będą przezywać różnego rodzaju problemy i opóźnienia, psuć się będą samochody, komputery
i maszyny będą zawodzić, komórki tracić zasięg, a twarde dyski dane. Nieszczęść, co niemiara. Co ciekawe, że Merkury będzie się cofał w znaku Raka, a jak wiemy, Raki mają naturalną skłonność do wycofywania się. Zastanawiam się, co też z tego podwójnego cofania wyniknie?

Otoczmy teraz szczególną opieką dziedziny życia przynależne Rakowi, czyli sprawy związane z rodziną, biznesem, szczególnie biznesem rodzinnym, relacjami w rodzinie i w domu, a także kwestie związane z zakupem nieruchomości. Żeby uniknąć przykrych niespodzianek dobrze byłoby do piątku, czyli 15-go, pozamykać wszelkie niedokończone sprawy, projekty, podopinać umowy. Aha, i nie zapomnijmy naprawić uszkodzony sprzęt, a w piątek zrobić backup twardego dysku.

Retrogradacja Merkurego potrwa do 10 lipca. Przez ten czas, jeśli to możliwe, starajmy się nie angażować w nowe projekty, nie podpisywać ważnych dokumentów i umów. Także małżeńskich. Jeśli będziemy musieli wyjechać, zarezerwujmy sobie trochę więcej czasu na podróż. A najlepiej, zróbmy sobie, kto może, wolne. A może by tak urlop? Bo przecież nic się nie dzieje bez przyczyny. Bo przecież Merkury będzie się cofał nad tym fragmentem ekliptyki, nad którym niedawno jeszcze wędrował. I to nam daje okazję do rewizji.
Do dokończenia niektórych rzeczy i spraw, odrobienia zaległości, a być może także do sprawdzenia lub poprawienia tego, co nam nie wyszło. Jest okazja
do przemyśleń i refleksji bardziej niż do nowych doświadczeń i wyzwań.

I jeszcze taka moja praktyczna rada na ten okres. Poruszajmy się wolniej. Mówmy wolniej. Pracujmy wolniej. Bądźmy trochę wolniejsi niż zwykle. Tak po prostu. Pomoże nam się to zgrać z rytmem kosmosu, a jednocześnie być może unikniemy niepotrzebnych potknięć, kłótni i pomyłek. Które potem trzeba będzie naprawiać.

Temat karmy w horoskopie poruszany jest przy różnych okazjach. Mówi się
o planetach karmicznych, o aspektach karmicznych itp. I z namaszczeniem szuka się ich w horoskopie. Sam tak robiłem. Jednak, od pewnego czasu, im dłużej się nad tym zastanawiam, to całe to „szukanie” karmy w horoskopie wydaje mi się trochę absurdalne. Bo, jeśli wziąć pod uwagę istotę karmy,
jako prawa natury – to tak naprawdę cały horoskop i wszystko w nim jest karmiczne. Więc doszukiwanie się karmy w horoskopie nie ma w tym kontekście większego sensu. Dlatego, że CAŁY horoskop jest mapą naszych uwarunkowań karmicznych. Jasne, że jest sobie planeta Saturn, która jest najbardziej kojarzona z karmą. Tradycyjnie mówi się o Nim, że jest Władcą Karmy. Jest tak, dlatego, że Saturn jest planetą, której tranzyty najbardziej nas doświadczają i taką, która tranzytując domy naszego horoskopu urodzeniowego przynosi nowe doświadczenia i rozlicza z tego, czego się nauczyliśmy podczas dotychczasowych lekcji.

Zgodnie z wiedzą otrzymaną od świętych hinduskich riszich i mistrzów duchowych celem naszej wędrówki poprzez odradzanie się w cyklu kolejnych narodzin jest powrót do Źródła. Nie jest to proces łatwy, jako iż ewolucja poprzez cykl kolejnych wcieleń, po to, żeby osiągnąć inkarnację ludzką, zajmuje… bagatela, bo ok. 8,4 mln lat! Warto wiedzieć też to, że nasza dusza SAMA przed ponownym zejściem na Ziemię, wybiera sobie swoje ciało i swoją ścieżkę rozwoju w danym wcieleniu, zgodną z jej indywidualnym złożem karmicznym. Czyli… sami wybieramy sobie swój horoskop. Czasem więc, kiedy tak narzekamy na swoje życie, na kwadratury w horoskopie, na ból istnienia
i tranzyty Saturna powiedzmy sobie: „Widziały gały, co brały?”

Aharat opowiadała mi razu pewnego historię
z pozoru absurdalną. O psie, z którego oczu patrzył na nią człowiek. To znaczy pies patrzył tak, że wydawał się inteligentny i rozumny. Jego zachowania nie przypominały zachowań zwierzęcia, lecz osobnika homo sapiens.
Snuła przypuszczenia, że Azorek był być może w poprzednim wcieleniu człowiekiem, który cofnął się w ewolucji poprzez wcielenia z powrotem do postaci zwierzęcia. Ta psia historia wydaje się absurdalna i nonsensowna. Dla nas. Ale nie dla Hindusa, dla którego reinkarnacja jest pojęciem takim samym, naturalnym i niepodważalnym, jak prawo ciążenia. A o naszym, zachodnim stosunku do prawa karmy i zjawiska reinkarnacji, szczególnie w kontekście astrologii pisałem już kiedyś w artykule Astrologia i Karma na astrolabium. Tamten artykuł napisałem ponad 1,5 roku temu. Zastanawiam się, czy przez ten czas coś się zmieniło w moim stosunku do tego tematu. Zdecydowanie nabrałem przekonania, że bez zrozumienia praw rządzących naturą, a w szczególności prawa karmy i tego jak ono funkcjonuje w naszym życiu trudno jest znaleźć tą właściwą ścieżkę. Nie mówiąc już o prawidłowej interpretacji horoskopu. Jeśli, oczywiście, chcemy złapać byka za rogi, a nie tylko popisywać się trafną prognozą lub mówić klientowi to, czego oczekuje.

Zakończę przypowieścią, którą zasłyszałem ostatnio od joginów ze Słowacji. Razu pewnego… był jogin, który przez wiele lat praktykował jogę i modlitwę, samotnie żyjąc w górskiej jaskini w Himalajach. Po wielu, wielu latach systematycznej praktyki otrzymał nagrodę. Objawił mu się jeden ze słynnych hinduskich riszich – świętych. Jogin nie mógł opanować wzruszenia. Widząc jego oddanie, święty zaproponował, że może za jego pośrednictwem zadać pytanie Bogu. Jogin powiedział: „Zapytaj, ile razy jeszcze będę musiał reinkarnować, zanim osiągnę oświecenie i będę mógł połączyć się z Bogiem”. Minęło… wiele lat, zanim ponownie riszi objawił się joginowi. Na pytanie, czy przynosi odpowiedź, riszi powiedział: „Widzisz to wielkie, rozłożyste drzewo przed jaskinią? Będziesz miał jeszcze tyle inkarnacji, ile jest na nim liści.” Słysząc to jogin z wielką radością padł w pokłonie przed riszim. I w tym momencie osiągnął urzeczywistnienie.