ASTROLOGUS.PL: Horoskopy i astrologia – znaki zodiaku i prognozy. Horoskopy» Blog Archive

Sen o kundalini

Z pokorą u stóp Mistrza siedząc
Gdy węże stopy moje pieszczą
Nieporuszony i zastygły w słowach
Czekam na darshan i błogosławieństwo.

(Antoniów, 29 stycznia 2008 r.)

Z pewną regularnością obserwuję, jak pojawia się na różnych forach internetowych temat jogi kundalini oraz energii kundalini. Co jakiś czas pojawiają się osoby, które z uporem maniaka przestrzegają przed praktykowaniem tej formy jogi i ostrzegają przed niebezpieczeństwem tzw. podniesienia kundalini. Tym osobom chciałbym niniejszym opowiedzieć pewne wydarzenie z mojej skromnej, tak zwanej, jogicznej “kariery”.

Kiedyś, mój Mistrz i Nauczyciel tantra jogi, na jednym z warsztatów, zwrócił się do nas, uczniów, z zagadkowym uśmiechem: “Zdradzę wam teraz pewną tajemnicę.” Rzecz jasna, na te słowa wszyscy obecni z podnieceniem pochylili się, w oczekiwaniu na objawienie jakiejś ważnej ezoterycznej prawdy. “Tak na prawdę – kontynuował Mistrz – to nie ma wcale żadnej kundalini.” Taaaaak… pamiętam, że wtedy z wrażenia moja dolna szczęka, tak zresztą jak szczęki wszystkich obecnych, niemal stuknęła o podłogę. I tą historię dedykuję tym wszystkim, którzy wypisują podobne rzeczy na forach. Ale wybacz im, Panie, bo nie wiedzą, co piszą… A pozostałym chciałbym opowiedzieć zupełnie inną historię. Wyobraź sobie, że…

joga kundalini Znajdujesz się w ciemnej, wilgotnej pieczarze. Jest ona jak głęboki, pionowy dół w ziemi. A ty jesteś na samym jej dnie. Siedzisz nago, na kamiennej posadzce. Wokół ciebie panuje tak głęboka ciemność, że nie zobaczyłbyś czubka swojego nosa. Ale ty i tak masz zamknięte oczy.
I siedzisz bez ruchu, w głębokiej, zaklętej ciszy. W tej ciszy wyczuwasz jednak wokół siebie jakiś delikatny ruch. Bardziej wyczuwasz to niż słyszysz, że… jesteś wewnątrz lęgowiska węży. Jadowitych węży. Kłębowiska węży wiją się wszędzie. Na posadzce, na ścianach. Na tobie. Czujesz na nagim ciele chłodny dotyk ich śliskiej skóry. Czujesz, jak pełzną bezgłośnie po twoich piersiach, plecach, ramionach. Jak powolnym ruchem owijają się wokół twoich nóg, rąk, twojej szyi. I ty, w środku tego wszystkiego, sparaliżowany strachem. Boisz się poruszyć, boisz się oddychać, bo wiesz, że każdy najmniejszy ruch grozi ukąszeniem setek węży. Każdy, trochę tylko głębszy oddech oznacza twoją śmierć. A więc trwasz w tej ciszy. Nieporuszony, zastygły, z ledwo wyczuwalnym rytmem oddechu.

Taki sen przyśnił mi się mniej więcej dziesięć lat temu. Było to w okresie, kiedy Neptun dyrekcyjnie pojawił się na moim ascendencie. Sen ten był kluczem do praktyki. Prosty w przekazie, a jednak… praktyka wymaga czasu i cierpliwości. Bo dużo czasu zajęło mi, zanim miałem pierwsze doświadczenia kundalini. Stało się to podczas ćwiczeń oddechowych, ćwiczyłem wtedy intensywnie właśnie tantra jogę. Ale były to trudne i wyczerpujące ćwiczenia. Przynajmniej dla mnie. Czułem ciągle intuicyjnie, że jest inna droga. Że wystarczy do tego unieruchomienie ciała w medytacji. Dlaczego? Bo kiedy zatrzymamy poruszenia ciała, tym samym zatrzymujemy także gonitwę umysłu. I, prędzej czy później, osiągamy stan shunya – stan bez myśli. A kiedy zatrzymamy ciało i zatrzymamy umysł, wtedy… wtedy, skoro my się nie poruszamy, wtedy COŚ się musi poruszyć. Ile potrzeba na to czasu? Po kilku latach doszedłem do wniosku, że ma to jakiś związek z naturalnym cyklem biorytmu u człowieka, który trwa 40-50 minut. Nie pytajcie, jaki, bo nie wiem. Jednak, w rzeczywistości, tyle potrzeba czasu, przynajmniej po jakimś okresie praktyki. Uczestniczyłem w odosobnieniach vipassany, gdzie praktykuje się 60-minutowe medytacje, podczas których nie należy poruszać ciałem i otwierać oczu. Czyżby zbieg okoliczności? W jodze kundalini praktykuje się medytacje o różnym czasie trwania, w tym także także 62-minutowe oraz 2,5-godzinne. Z mojego doświadczenia mogę powiedzieć, że 62-minutowa medytacja działa.

A wracając do wyjściowego tematu, trzeba odróżnić podniesienie energii kundalini, które następuje w wyniku ćwiczeń jogi kundalini od spontanicznych doświadczeń kundalini, które powstają w sposób niekontrolowany i najczęściej spotykają osoby na to zupełnie nieprzygotowane.

Wpis opublikowany 23 lutego 2008 o 03:40 w kategorii: Joga .

Komentarze:

bea 23 lutego 2008, 19:58
“Po kilku latach doszedłem do wniosku, że ma to jakiś związek z naturalnym cyklem biorytmu u człowieka, który trwa 40-50 minut. Nie pytajcie, jaki, bo nie wiem.”

muhurta – 48 minut, jak twierdzi moj nauczyciel jogi.

tez myslalam, ze weze sa zimne i sliskie i jakiez bylo moje zdziwienie, kiedy za (dluuuuuga) namowa kolegi odwazylam sie dotknac weza, ktorego trzyma w domu. jego skora byla sucha i przyjemna w dotyku i napewno nie byla zimna.

pozdrawiam:-)

bea
astrologus 25 lutego 2008, 16:27
Witaj Bea,

Dzięki za uwagę. Rzeczywiście, doczytałem sobie nt. muhurty i sposobu określania czasu w astrologii wedyjskiej. Dotarłem m.in. tutaj: http://en.wikipedia.org/wiki/Vedic_timekeeping
Człowiek uczy sie całe życie. To jest jak nigdy nie kończąca się opowieść. Ale fascynująca!

A co do węży, to kiedyś raz jeden miałem okazję robić sobie w zoo zdjęcie z pytonem Był, tak jak piszesz, ciepły i wcale nie śliski. Natomiast pełznąca energia kundalini, przynajmniej w moim odczuciu, najczęściej jest chłodna. Ale to już jest osobiste odczucie, bo być może ktoś może czuć to inaczej?

Pozdrawiam,
Tomasz
bea 26 lutego 2008, 05:49
ojej, to nie byla w zadnym wypadku krytyka tego co napisales Tomaszu. ot, tak mi sie skojarzylo z tymi wezami.

z kazdego Twojego wpisu czegos nowego sie dowiaduje.
i to jest jedna z twarzy mojej nie konczacej sie opowiesci
astrologus 26 lutego 2008, 16:28
Ależ, Bea, absolutnie tego nie odebrałem jak krytykę.
Poza tym, dziękuję za miłe słowa i pozdrawiam

Tomasz
Hallina 29 lutego 2008, 21:34
To ciekawe…A może każdy odczuwa tę energię inaczej? Ja pamiętam tę energię jako bardzo mocną.
Nie pełzała, ale raczej gnała strumieniem od podstawy kręgosłupa, rozgrzała mnie, a nie ochłodziła.
Pamiętam, że otworzyła mi parę głównych czakr w górnej części ciała, także małe czakry przy uszach (byłam zdziwiona, bo nie wiedziałam, że przy uszach też są czakry).
W ogóle byłam zdziwiona, bo nikt z osób uczących mnie wtedy medytacji NIE POTRAFIŁ, ALBO NIE CHCIAŁ mi powiedzieć, co mi się przytrafiło, gdy pytałam. PO MOICH PYTANIACH ZAPADAŁA CISZA. Przeczytałam o kundalini na długo potem, sama, w książkach, stąd wiem, jak moje doświadczenia nazwać.
Odkąd rzuciłam wegetarianizm i regularną medytację, nie mam już ciekawych doświadczeń…. zabrakło wiarygodnych nauczycieli… pozdrawiam.
astrologus 1 marca 2008, 10:36
Oczywiście, każdy to czuje inaczej. To, co opisujesz, najczęściej jest wtedy, kiedy ma miejsce spontaniczne, gwałtowne uwolnienie energii kundalini. Wtedy następuje to właśnie w tak sposób, poprzez gwałtowne uderzenie fali gorąca z podstawy kręgosłupa. Często wtedy energia uderza w tzw. blokady energetyczne i stąd odczucie gorąca. Najczęściej jednak, tak jak piszesz, nie jest to właśnie doświadczenie trwałe energetycznie. Dzięki natomiast regularnej praktyce jogi kundalini nasze ciało (ciała) stopniowo wzmacnia się, a wtedy odczucia energii nie sa takie gwałtowne lecz coraz subtelniejsze, a jednocześnie coraz mocniejsze i trwałe.
Hallina 2 marca 2008, 12:27
dziękuję.
Szkoda, że nikt mi tego nie powiedział, jak miałam 25 lat. Miałam różne doświadczenia i nikt mi nie był w stanie ich wytłumaczyć.

A Osho napisał, że nie można tak sobie po prostu czytać książek i stosować samemu praktyk, na przykład pewna praktyka jogiczna powoduje, że przestajesz odczuwać potrzebę snu, ale potem musisz przejść do innej praktyki, bo inaczej zwariujesz, a w niektórch podręcznikach nikt o tym nie wspominał. Trafiali do niego tacy rozregulowani goście, którzy utknęli przy jednej praktyce, i których potem musiał “wyprostowywać”.

W Krakowie nie spotkałam żadnego wiarygodnego nauczyciela. W ogóle bardzo się rozczarowałam do tych środowisk, bo były pełne odrealnionych, niedojrzałych ludzi przekonanych, że są na krok od oswiecenia i tworzących chore struktury sekciarskie. Tak było 10 lat temu, teraz nie wiem, jak jest.
Czy w moich okolicach jest jakiś wartościowy nauczyciel?
pozdrawiam
astrologus 2 marca 2008, 23:05
Jogi nie można się nauczyć z książek. Ani z internetu. Można poznać trochę technikę, teorię, ale bez grama praktyki teoria zostaje tylko teorią. Joga to jest wiedza praktyczna, jak zresztą sama wiesz i polega na bezpośrednim doświadczeniu. A to doświadczenie przechodzi z Mistrza na ucznia. Tak, tutaj każdy musi mieć swojego mistrza, bez tego będzie tylko dreptał w miejscu. To może być przekaz bezpośredni lub poprzez innego nauczyciela. Ale chodzi o przekaz energetyczny i prowadzenie.

W tej chwili w Krakowie są dwa miejsca, gdzie prowadzone są sesje jogi kundalini. Zajrzyj w oba miejsca, zobaczysz, kto Ci ewentualnie przypadnie do gustu. W obu miejscach zajęcia są prowadzone przez moich znajomych z kursu nauczycielskiego jogi kundalini.
http://www.ananda.com.pl/
http://www.yogakundalini.pl/

Pozdrawiam,
Tomasz
Hallina 5 marca 2008, 22:36
dziękuję
Ewa 5 kwietnia 2008, 11:49
U mnie spontaniczne przebudzenie Kundalini nastąpiło 20 lat temu,ale dopiero niedawno dowiedziałam się co tak naprawdę w tamtym okresie mi sie przytrafiło.
Przez 20 lat był spokój [przynajmniej tak mi sie wydawało] a sześc lat temu pojawiło sie znowu.
Wewnętrzne wibracje ciała,uczucie ciągłego przepływu prądu,uczucie gorąca w różnych częściach ciała,słodycz w ustach,ogromna lekkość ciała,zmiana koloru dłoni z pomarańczowych na fioletowe i…..można by tak wymieniać i wymieniać.
Zupełnie nie dawno trafiłam na pewna stronę w necie i dowiedziałam się co to jest Kundalini i co mi “dolega”,jednak nie wiem co mam z tym dalej robić?
Do jogi raczej mnie nie ciągnie i do medytacji również.Może jeszcze cos się wydarzy? Może nie jestem jeszcze gotowa? Ale na co gotowa?
Dużo takich pytań kotłuje mi się w głowie.
Pozdrawiam
Ewa.

Sen o kundalini

Komentarze:

Napisz komentarz